เครื่องมือตรวจความอ่านง่าย

คะแนน Flesch Reading Ease ที่ดีควรอยู่ที่เท่าไหร่?

สำหรับผู้อ่านทั่วไป ควรตั้งเป้าไว้ที่ 60–70 (ภาษาอังกฤษธรรมดา ระดับประมาณ ป.8–9) นิยายทั่วไปมักได้ 80 ขึ้นไป ขณะที่งานเขียนเชิงวิชาการและกฎหมายมักต่ำกว่า 30 คำว่า "ดี" ขึ้นอยู่กับผู้อ่านของคุณ — ควรเลือกคะแนนให้เหมาะกับกลุ่มเป้าหมายมากกว่าวิ่งตามตัวเลข

คำนวณระดับชั้น Flesch-Kincaid อย่างไร?

ระดับ = 0.39 × (จำนวนคำต่อประโยค) + 11.8 × (จำนวนพยางค์ต่อคำ) − 15.59 โดยเป็นการประมาณระดับชั้นเรียนในสหรัฐฯ ที่ต้องใช้เพื่อเข้าใจข้อความตั้งแต่อ่านครั้งแรก ประโยคที่สั้นกว่าและคำที่สั้นกว่าจะทำให้ระดับลดลง

ทำอย่างไรให้ข้อความอ่านง่ายขึ้น?

ตัวแปรหลักในสูตรคือความยาวประโยคและความยาวคำ: แบ่งประโยคยาว ๆ ใช้คำสั้นที่คุ้นเคย และตัดคำฟุ่มเฟือย นอกเหนือจากสูตรแล้ว ควรวางใจความสำคัญของแต่ละย่อหน้าไว้ตอนต้น และใช้ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรม — คะแนนอาจไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ แต่ผู้อ่านเห็นแน่นอน

ใช้กับภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษได้ไหม?

ได้บางส่วน การนับพยางค์และการถ่วงน้ำหนักของคะแนนปรับตามภาษาอังกฤษ จึงควรมองคะแนนภาษาที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษเป็นเพียงตัวบ่งชี้คร่าว ๆ ส่วนจำนวนคำต่อประโยคยังเป็นสัญญาณที่มีประโยชน์ได้ในทุกภาษา

ข้อความของฉันถูกเก็บไว้ที่ไหนไหม?

ไม่มี การวิเคราะห์ทำงานทั้งหมดในเบราว์เซอร์ของคุณด้วย JavaScript — ข้อความของคุณจะไม่ถูกอัปโหลด บันทึก หรือจัดเก็บ

คะแนนความง่ายในการอ่านต่างจากระดับการอ่านอย่างไร?

คะแนนความง่ายในการอ่าน (0–100 ยิ่งสูงยิ่งอ่านง่าย) บอกว่าข้อความอ่านง่ายแค่ไหน ส่วนระดับชั้นจะนำความยาวประโยคและจำนวนพยางค์เดียวกันไปแปลงเป็นระดับชั้นในระบบโรงเรียนของสหรัฐฯ ทั้งสองค่านี้สัมพันธ์กัน แต่ตอบคนละคำถาม: «อ่านง่ายแค่ไหน?» กับ «ข้อความนี้เหมาะกับระดับการอ่านใด?». เครื่องมือนี้แสดงทั้งสองค่า พร้อมจำนวนคำต่อประโยคและพยางค์ต่อคำที่ใช้คำนวณด้วย

การทดสอบความอ่านง่ายนี้เหมือน Hemingway หรือเครื่องมือตรวจของ Word ไหม?

แบบทดสอบความอ่านง่ายที่ใช้กันทั่วไปทั้งหมดใช้สูตรสาธารณะชุดเดียวกัน คะแนนจึงใกล้เคียงกันแต่ไม่เหมือนกันเป๊ะ — การนับประโยคและพยางค์อาจต่างกันเล็กน้อยระหว่างเครื่องมือ (หน้านี้อธิบายกฎการนับไว้ด้านล่าง) สูตรเหล่านี้ปรับมาสำหรับร้อยแก้วภาษาอังกฤษ จึงควรใช้คะแนนเป็นตัวช่วยดูความเหมาะสมกับผู้อ่าน ไม่ใช่เกณฑ์วัดคุณภาพ